• kaszanka 6 kawałek po 15 dag
• czosnek 4 ząbek
• oliwa 3 łyżka
• estragon 1/4 łyżeczka
• tymianek 1/2 łyżeczka

Wykonanie:

1. Czosnek obrać, przecisnąć przez praskę, utrzeć z oliwą i ziołami. Kawałki kaszanki naciąć wzdłuż (przy końcach zostawić po 2 cm bez nacięcia). Nacięcia polać ziołową oliwą.

2. Kaszankę ułożyć na grillu nacięciem do góry, opiekać 5-6 minut, nie odwracać. Podawać z pieczywem lub sałatką ziemniaczaną.

źródło: www.najlepsze-przepisy.pl

Składniki (dla 4 osób)

• 1,5 kg ziemniaków
• 400 gr mąki
• 300 gr parmezanu
• 200 gr masła
• gałka muszkatałowa
• 2 jajka

Przygotowanie:

Ugotować ziemniaki w mundurkach, obrać i rozgnieść. Pozostawić do ostygnięcia. Dodać resztę składników i ugnieść ciasto. Gdy ciasto jest gotowe uformować je tak by powstały podłużne węże o szerokości 3 cm i pokroić nożem obsypanym mąką w romby o boku 2 cm (dokładnie tak jak kopytka). Wrzucić gnocchi do wrzącej, osolonej wody. Wyciągnąć jak tylko wypłyną na powierzchnię. Posypać parmezanem.

Najlepiej smakują przysmażone na maśle szałwiowym (do roztopionego na patelni masła wrzucić listki świeżej szałwii).

Klasyczne gnocchi di patate  to po prostu kopytka ziemniaczane. Małe kluseczki, na jeden kęs. Tradycyjnie były wyrabiane z semioliny, sera ricotta i ziemniaków. Trzeba trochę czasu i prób aby znaleźć najlepszą, własną metodę ich wyrabiania, a wtedy przygotowanie gnocchi stanie się łatwe, szybkie i przyjemne. Prezentujemy tu garść praktycznych wskazówek.

Najlepiej robić gnocchi z holenderskiej odmiany ziemniaków, bo takie ciasto nie wymaga dużo mąki i wtedy kluseczki mają delikatną konsystencję. Młode ziemniaki nie nadają się do wyrobu kopytek. W wypadku gnocchi im starsze ziemniaki tym lepsze, bo zawierają mniej wody. Nie należy używać także zbyt dużej ilości jajek, bo kluski stają się twarde.

Ziemniaki obieramy po ugotowaniu. Należy wybierać bulwy tej samej wielkości aby się równo ugotowały. Gdy mamy więcej czasu możemy upiec ziemniaki w piekarniku, w mundurkach uprzednio nakłuwając skórkę widelcem w kilku miejscach. W temperaturze 200 oC będą się piekły około godziny. Obrane ziemniaki przepuszczamy przez praskę. Utarte na tarce lub zmielone mikserem staną się zbyt kleiste. Ciasto zagniatamy gdy ziemniaki są jeszcze ciepłe – gorące wchłoną zbyt wiele mąki. Należy robić to szybko, żeby się ciasto nie rozkleiło.

Wodę gotujemy w dużym garnku, solimy i wrzucamy kopytka na wrzątek. Odcedzamy łyżką cedzakową, kiedy tylko wypłyną na powierzchnię.

Jest wiele odmian regionalnych gnocchi. Obecnie robi się je także z grysiku pszennego – gnocchi alla Romana – czyli po rzymsku, a także z mąki kukurydzianej, gryczanej, z dodatkiem jarzyn: dyni, szpinaku, karczochów. Mogą mieć różne kolory: zielone od szpinaku, pomarańczowe od buraków, dyni lub szafranu.

Gnocchi przybierają rozmaite kształty. W klasycznej formie długie wałeczki ciasta kroi się w 1 centymetrowe kawałki. Z jednej strony wygniata się podłużny rowek, aby uformować coś w rodzaju łódeczki a z drugiej odciska kratkę wewnętrzną stroną tarki. Można też wygniatać rowki widelcem lub turlać gniocchi po desce z rowkami.

We Włoszech podaje się gnocchi jako pierwsze danie z dodatkiem sosu. Można je także serwować jako dodatek do dania głównego.

Gniocchi domowej roboty należy zjeść od razu po zrobieniu. Nie nadają się do przechowywania w lodówce, ale można je mrozić. Po wyjęciu z zamrażalnika trzeba je od razu wrzucać do wrzątku.

Przed wprowadzeniem ziemniaków do powszechnej konsumpcji w Lombardii wytwarzano zanzarelli z miąższu chleba, mleka i startych migdałów. Od XVIII w. znane są już malfeti z mąki, wody i jajek.

Prosta i zdrowa sałatka. Doskonały dodatek do ciepłej kolacji.

Składniki:

• 1/2 porwanej sałaty
• 1/2 szklanki szpinaku
• 1/4 pokrojonych pomidorów koktajlowych
• 1 łyżka parmezanu
• 1 kromka razowego chleba

sos:

• 1/4 szkl. jogurtu naturalnego
• zmiażdżony ząbek czosnku
• szczypta soli.

Sposób przygotowania

Wykonanie:
Podpiecz chleb w tosterze i pokrój w drobną kostkę. Połącz składniki sosu, wymieszaj z sałatą, szpinakiem i pomidorami. Posyp sałatkę grzankami i wiórkami sera.

Formalnie mamy około 50 rodzajów pizzy utworzonych przez kombinację wielu składników. Nieformalnie rodzajów pizzy jest nieskończenie wiele, przeważająca większość ich nazw, czy smaków zależy od miejsca, gdzie są robione, od kucharza i od typu, czy świeżości składników, z których są robione. Sposób robienia ciasta do pizzy jest indywidualny dla każdego kucharza, każdy z nich ma swój najlepszy sposób, by ciasto zawsze smakowało wyśmienicie. Bywa, że pizza składająca się z tych samych składników różnie się nazywa – zależy to od miejsca, w którym ją zamawiamy.

Najprostszą i najtańszą pizzą nie jest wbrew pozorom i powszechnym opiniom Margherita, a Focaccia. W jej skład – oprócz ciasta wchodzą tylko oliwa i rozmaryn. Focaccia podawana jest jako rodzaj tradycyjnego pieczywa, każdy z regionów może pochwalić się inną recepturą, rodzajem i sposobem podania – od suchego placka, z solą, ziołami, aż po polane oliwą ciasto z suszonymi pomidorami i oliwkami. Focaccia zwykle podawana jest jako przystawka przed daniem głównym, dla zaspokojenia pierwszego głodu oraz jako dodatek do innych potraw.

Pizzę podaje się nie tylko jako okrągły placek posypany grubszą lub cieńszą warstwą dodatków. Jednym z przykładów jest pizza Calzone – połowę okrągłego placka wypełnia się szynką, mozarellą i oregano (w podstawowym przepisie). Przykrywa się ją drugą połową placka, skleja jego brzegi i zapieka.

Najczęściej dodawanymi do pizzy składnikami są sery, wieprzowina, wołowina, drób, ryby, pomidory, cebula, czosnek, oliwki i pieczarki. Można spotkać pizze z owocami morza (krewetkami, małżami, krabem, a nawet ośmiornicą), owocami, jak anasas, kiwi… Skład dodatków na pizzy, którą możemy często zjeść w danej restauracji, zależy od miejsca, a jakim się znajdujemy. Punkty gastronomiczne różnego prestiżu często serwują lokalne wersje znanych rodzajów pizzy, w Polsce na przykład można zjeść pizzę z oscypkiem, czy ogórkiem kiszonym, co w skali światowej jest dosyć rzadko spotykane.

Rodzaje pizzy

Istnieje wiele odmian pizzy z bardzo różnymi dodatkami. Mogą to być m.in. pieczarki, cebula, pomidory, oliwki, ananas, wędlina, owoce morza, ketchup, majonez, a nawet słodkie owoce i sosy.
Włoska pizza ze szpinakiem

• Pizza neapolitańska (pizza napoletana) – oryginalna pizza neapolitańska jest wytwarzana z lokalnych składników takich jak pomidory San Marzano, które rosną na polach wulkanicznych na południe od Wezuwiusza, i mozzarelli di bufala campana, która jest robiona z mleka krów wypasanych na bagnach Kampanii i Lazio w półdzikich warunkach. Zgodnie z zasadami wytwarzania tego gatunku pizzy, mąka musi być typu 0 lub 00 (ewentualnie mieszanką tych dwóch rodzajów), ciasto jest wytwarzane z użyciem neapolitańskich drożdży lub drożdży browarnianych. Aby uzyskać najlepszą jakość, zastosowana mąka powinna być wysoko proteinowa (bardziej nadaje się do tego celu mąka chlebowa niż tortowa). Ciasto powinno być wyrabiane ręcznie lub z użyciem wolnoobrotowego miksera. Gdy ciasto narośnie, powinno zostać uformowane tylko rękami, bez użycia wałka lub innych przyrządów mechanicznych. Grubość ciasta nie może przekraczać 3mm. Pizza musi być pieczona przez 60-90 sekund w temperaturze 485 °C w piecu opalanym drewnem dębowym. Po wypieczeniu powinna być chrupiąca, krucha i aromatyczna. Pizza neapolitańska ma status „gwarancji tradycyjnego specjału” we Włoszech. Status ten ogranicza jej podawanie do trzech wariantów:
• pizza marinara, która zawiera pomidory, czosnek i oregano oraz oliwę z pierwszego tłoczenia (większość pizzerii w Neapolu dodaje do tego rodzaju również bazylię);
• pizza Margherita, zawierająca pomidory, plasterki mozzarelli, bazylię oraz oliwę z pierwszego tłoczenia;
• pizza Margherita extra, która zawiera pomidory, mozzarellę z Campanii (w okrągłych plasterkach), bazylię oraz oliwę z pierwszego tłoczenia.

W 2009 pizza „neapolitańska” została zastrzeżona[1] przez Komisję Europejską jako wyrób tradycyjny z certyfikatem TSG. Pizzę o tej nazwie na całym świecie można będzie teraz wyrabiać tylko wg ściśle określonej receptury, tzn. ze specjalnej mąki, soli morskiej, sera mozzarella z mleka bawolego, oraz piekąc na kamiennej płycie w piecu opalanym drewnem.

• Pizza typu Lazio – dostępna w wielu częściach Włoch jako pizza na wynos o grubości ciasta od 1 do 2cm (taka pizza jest zazwyczaj pieczona w kuchenkach elektrycznych) oraz jako pizza serwowana w restauracjach (posiada cieńszy placek, wypiekana jest na ogół w piecach opalanych drewnem).
• Pizza sycylijska – pizza z grubym ciastem o prostokątnym kształcie, podawana z sosem pomidorowym, serem i wybranymi dodatkami.
• Pizza biała (pizza bianca) – nie zawiera sosu pomidorowego, lecz sos biały, najczęściej na bazie mleka lub pesto. W Rzymie określenie pizza bianca odnosi się do zapieczonego chleba z dodatkiem oliwy, soli i sporadycznie z liśćmi rozmarynu.

Podziel się na:

]]> http://www.obzarciuch.pl/2010/07/02/rodzaje-pizzy/feed/ 0 http://www.obzarciuch.pl/2010/07/02/salatka-capresse/ http://www.obzarciuch.pl/2010/07/02/salatka-capresse/#comments Fri, 02 Jul 2010 16:48:08 +0000 Galant http://www.pizza.xzx.pl/?p=591

Sałatka Caprese
(Pomodore Mozzarella)
Przygotowanie: 20 min
Trudność: łatwe

Składniki na 3 porcje:

• 200 g świeżego sera mozzarella
• 2 pomidory
• 2 łyżki oliwy z oliwek
• 1 ząbek czosnku
• sól, świeży pieprz czarny
• kilka oliwek i kaparów (według uznania)
• kilka listków świeżej bazylii

Etapy przygotowania

1. Ser mozzarella i pomidory kroimy na niezbyt cienkie plasterki. Układamy je przemiennie na półmisku.
2. Robimy sos: zmiażdzony czosnek mieszamy z solą pieprzem, posiekaną bazylią i oliwą z oliwek.
3. Sałatkę polewamy sosem, posypujemy oliwkami i kaparami. Całość dekorujemy listkami świeżej bazylii.

Składniki:

1 czerstwa bułka
3 marchewki
2  cebule
50 dag mięsa mielonego
1 jajko
1/2 łyżeczki papryki
20 rurek cannelloni
2 ząbki czosnku
3 łyżki oliwy
1 puszka pomidorów bez skórki
2 łyżeczki bulionu
1 łyżka masła
1 łyżka mąki
1 szklanka mleka
1 szklanka bulionu mięsno-warzywnego
10 dag sera gouda
12 dag sera mozzarella

Przygotowanie:

Bułkę namoczyć. Marchewki pokroić w kosteczkę, gotować 5 min w osolonej wodzie, odcedzić. Odciśniętą bułkę wymieszać z 1 posiekaną cebulą, mięsem, jajkiem, papryką. Doprawić solą i pieprzem. Dodać marchewkę.
Farszem nadziać cannelloni. Resztę cebuli i czosnek zeszklić na oliwie. Dodać rozdrobnione pomidory z zalewą. Przyprawić ziołami, solą i pieprzem. Gotować 5 min.
Sos wlać do formy żaroodpornej. Ułożyć cannelloni. Stopić masło, oprószyć mąką. Mieszając, podlać rosołem oraz mlekiem. Przyprawić solą, pieprzem i muszkatem. Zagotować, zalać cannelloni. Posypać startym serem gouda. Przykryć plasterkami mozzarelli. Zapiekać 30 min w 200st.C

Przygotowanie: 1,5 h
Kaloryczność: 350 kcal/porcja
Trudność: dosyć łatwy

Składniki na 2 porcje

Ciasto:

• 200 g mąki pszennej
• 1/2 paczki drożdży instant
• 1/2 szklanki letniej wody
• 1/2 łyżki oliwy
• 1/2 łyżeczki soli
• 1/2 łyżeczki cukru

Farsz:

• 1 pomidor (sparzony i obrany ze skórki)
• 80 g sera mozarella
• 50 g cebuli
• 2 pieczarki
• papryka konserwowa
• kilka oliwek
• 70 g kiełbasy
• oregano i bazylia
• sos pomidorowy

Przygotowanie

1. Mąkę przesiać do miski, wsypać i wlać resztę składników i zagnieść miękkie ciasto. Odstawić na ok. godzinę w bardzo ciepłe miejsce pod przykryciem.
2. Pieczarki podsmażyć z cebulą, ser, kiełbasę, pomidor, paprykę konserwową pokroić w kostkę,oliwki przepołowić. Ciasto jeszcze raz zagnieść, rozwałkować na placek, ułożyć na wyłożonej folią aluminiową i posmarowanej oliwą blasze.
3. Na placku rozsmarować sos pomidorowy (może być ketchup) zostawiając brzeg, posypać ziołami (zioła do pizzy, oregano, bazylia). Na połowie ułożyć składniki nadzienia i przykryć drugą połową, pozostawiony brzeg smarujemy białkiem jajka.
4. Sklejamy jak pieróg (polecam dociskanie ząbkami widelca tak na płasko). Pieróg posmarować resztą białka i wstawić do nagrzanego na 180 stopni piekarnika na ok. 20 min. Smacznego:)

Tradycyjna włoska przystawka – chrupiące, przypieczone pieczywo z soczystymi pomidorami z czosnkiem i ziołami

czas przygotowania: 15 minut
liczba porcji: 4

składniki:

8 kromek pszennego chleba
3 – 4 dojrzałe pomidory
2 ząbki czosnku
2 łyżki świeżych posiekanych ziół
sól, świeżo zmielony pieprz
4 łyżki oliwy z oliwek
kilka listków bazylii do dekoracji

przyrządzanie:

Kromki chleba posmarować oliwą z oliwek i upiec z obu stron w piekarniku pod grillem (lub na grillu ogrodowym). Pomidory umyć i wrzucić do wrzątku na minutę. Następnie obrać ze skórek, usunąć gniazda nasienne i pokroić. Drobno posiekać, wymieszać z posiekanymi ziołami. Dodać przeciśnięty przez praskę czosnek. Mocno doprawić do smaku solą i pieprzem. Układać na upieczonych kromkach chleba, udekorowac listkami bazylii i natychmiast podawać.

Instrukcja, jak zrobić w domu dobrą pizzę przy minimalnej ilości pracy i z minimalną ilością naczyń do pozmywania, czyli zgodnie z filozofią Lean Manufacturing, z wykorzystaniem elementów kontroli procesu aczkolwiek nie statystycznej, jednakowoż wystarczającej aby uzyskać powtarzalność na poziomie kanapek z McDonalda. Nadzienie w postaci pomidorów i szynki jest przykładowe. W praktyce każdy położy na pizzy to co lubi.

Dziś mamy do wyboru nieskończoną ilość rodzajów pizzy – wystarczy jedynie odrobina fantazji i szeroki asortyment składników do dyspozycji. Jednak pierwotnie były tylko trzy rodzaje pizzy do wyboru: biała pizza z oliwą i czosnkiem, marinara (pomidor, oliwa, czosnek i oregano) oraz margherita (pomidor, ser mozzarella i oliwa). Sukces pizzy margherity jest niepodważalny i każdy o nim wie, ale raczej mało kto zna anegdotę na temat tego dania. W lecie 1889 roku włoski król Umberto I wraz ze swą małżonką, królową Margheritą di Savoia, udali się na wypoczynek pod Neapol, do Pałacu Królewskiego Capodimonte. Królowa, zaciekawiona tym niezwykle rozpowszechnionym wśród neapolitańczyków daniem, kazała przyprowadzić na dwór pizzermana Raffaele Esposito wraz ze swą żoną Rosą. Para przygotowała pizzę z pomidorem, mozzarellą i bazylią, by w ten sposób złożyć hołd trójkolorowej fladze Włoch. Na cześć królowej, której, jak głoszą kroniki owej epoki, bardzo przypadł do gustu przepis, pizzerman Esposito zdecydował się nazwać tę pizzę „Margherita”. Tak głosi legenda o narodzinach Margherity, królowej pizzy.

Podstawowe rodzaje pizzy:

Podziel się na:

]]> http://www.obzarciuch.pl/2010/07/02/jaka-pizza-jakie-skladniki/feed/ 0 http://www.obzarciuch.pl/2010/07/02/przepis-na-cienkie-ciasto-do-pizzzy/ http://www.obzarciuch.pl/2010/07/02/przepis-na-cienkie-ciasto-do-pizzzy/#comments Fri, 02 Jul 2010 11:40:57 +0000 Galant http://www.pizza.xzx.pl/?p=337

Podstawowy przepis na cienkie ciasto do prawdziwej włoskiej kuchni

CIASTO NA PIZZĘ:

(porcja na 8 pizz o średnicy około 25 cm)
Składniki:

• 1 kg mąki pszennej „500”
• 1,5 łyżki stołowej cukru
• 1,5 łyżeczki soli, 50 ml oleju
• 0,5 l. letniej wody
• 20 g drożdży.

Przygotowanie:
Rozdrobnić drożdże z cukrem i zalać wodą. Dodać sól i dobrze wymieszać. Do rozczynu wsypać mąkę i wyrabiać ręcznie przez około 5 minut. Do wyrobionego ciasta dolać olej ciągle mieszając aż będzie „odchodziło” od ręki. Przygotowane ciasto spryskać wodą, przykryć ściereczką lub folią i odstawić w ciepłe miejsce do wyrośnięcia na około 30 minut. Wyrośnięte ciasto podzielić na 8 równych porcji formując w kulki. Wystarczy teraz zagnieść przygotowaną kulkę ciasta w okrągły, cienki placek (dłońmi lub przy pomocy wałka) i dalej przygotowywać pizzę wedle własnych upodobań. Koniecznie skorzystaj z naszych rad na temat użytkowania kamienia zawartych w instrukcji.

Uwaga: niewykorzystane „kulki” ze zrobionego ciasta można zamrozić. Wystarczy rozmrozić je przed następnym pieczeniem pizzy i w krótkim czasie rozkoszować się jej smakiem!

SOS: Wymieszać w misce 200 g 30% koncentratu pomidorowego z 200 ml przegotowanej wody. Dodać sól, pieprz, bazylię suszoną do smaku. Wersja ulepszona: dodać jeszcze małą puszkę zmiksowanych pomidorów pelati.

Wśród licznych zalet „samoobsługi” na pierwszym miejscu wymienić wypada pewność, że „wiesz co jesz” – sam dokonujesz wyboru wszystkich składników potrawy, od podstawowych (mąka, przyprawy) do wszelkich dodatków, mogąc przy tym wykazać się dobrym gustem i inwencją w komponowaniu dania. Nie musisz przy tym opuszczać przytulnej własnej kuchni, w której wykonasz wszelkie niezbędne czynności przygotowawcze (ewentualnie przy samodzielnie wybranym podkładzie muzycznym czy z wykorzystaniem innych, nie absorbujących manualnie, form uprzyjemniania czasu), a także – jeśli masz na to odpowiednie warunki i ochotę – możesz skonsumować gotowy produkt własnych rąk w wybranym towarzystwie.

Podstawowym warunkiem realizacji chęci samodzielnego upieczenia pizzy jest jednak posiadanie odpowiedniego „know-how”, czyli umiejętności jej sporządzenia i wypieku. Nie wymaga to jednak głębokich studiów wiedzy kulinarnej. Pizza nie jest bowiem daniem elitarnym; wręcz przeciwnie – należy ją uznać za pierwszy w historii „fast food”.

Zdaniem badaczki tematu, Lindy Stradley („History and Legends of Pizza”, www.whatscookingamerica.net), pizza stanowiła podstawowy składnik diety ludów kultury śródziemnomorskiej od czasów epoki kamiennej, a jej pierwotną formą był placek pieczony pomiędzy kamieniami ogniska, przyprawiany następnie różnymi dodatkami i używany zamiast talerza i sztućców do nabierania zupy czy sosu. Podobno zwyczaj wykorzystania chleba jako talerza przyszedł od Greków, którzy jadali płaskie okrągłe chleby z różnego rodzaju dodatkami. Z racji taniości i łatwości w przyrządzaniu było to pożywienie popularne zwłaszcza wśród robotników i ich rodzin. W okresie rozkwitu perskiego imperium Achemenidów żołnierze Dariusza Wielkiego (521-486 p.n.e.), przyzwyczajeni do długich marszów podczas licznych podbojów, piekli na swych tarczach coś na kształt chleba, pokrywając go następnie serem i daktylami. W pierwszej historii Rzymu autorstwa Katona Starszego (234-149 p.n.e.) wspomina się „płaski okrągły kawałek ciasta przyprawionego oliwą z oliwek, ziołami i miodem, pieczony na kamieniach”. Za najstarszy znany nam przepis na pizzę można uznać recepturę, podaną w książce kucharskiej „De re coquinaria” słynnego kucharza i smakosza Marcusa Gaviusa Apiciusa (I wiek n.e.); jako ingrediencje potrawy, której podstawę stanowi wydrążony bochenek chleba, wymienia się tu, mięso kurczaka, ziarnka sosny, ser, czosnek, miętę, pieprz i oliwę – wszystkie stanowią nadal składniki współczesnej pizzy. W średniowieczu pojawiła się nazwa „pizza” w dotychczas używanej formie, a jej najbardziej powszechny smak ukształtował się dzięki sprowadzeniu do Europy z Nowego Świata (Peru) pomidorów w 1522 roku i wyrabianego z mleka bawołów wodnych, pochodzącego z Indii, sera mozzarella w XVIII wieku. Światową stolicą pizzy stał się w XVII-XVIII wieku Neapol, gdzie w 1830 roku otwarto pierwszą „prawdziwą”, do dziś funkcjonującą pizzerię – „Antica Pizzeria Port’Alba”. Na salony pizza wkroczyła zaś dopiero w końcu XIX wieku za sprawą królowej Małgorzaty (Margherity) di Savoia, żony Umberta I, który – bawiąc w Neapolu na wczasach – wezwał do swego pałacu najbardziej popularnego „pizzaioli” (szefa pizzerii), Raffaele Esposito, by skosztować jego specjałów; z trzech zaprezentowanych na degustacji rodzajów królowej najbardziej smakowała pizza z mozzarellą, bazylią i pomidorami (w kolorach, składających się na barwy narodowe Włoch), którą w rewanżu za otrzymany list z podziękowaniem Esposito zadedykował królowej jako „pizzę Margherita”. Pomimo tej nobilitacji, pizza pozostała popularnym pożywieniem przede wszystkim mniej zamożnych warstw ludności.

Skoro więc „już starożytni Rzymianie …”, to współczesnemu laikowi w sztuce kulinarnej – dysponującego przy tym nieporównywalnie doskonalszym wyposażeniem kuchni – przyrządzenie smakowitej pizzy w domu również nie powinno nastręczać większych trudności. Przed osiągnięciem biegłości w tej dziedzinie warto oczywiście na początku skorzystać z któregoś z licznych podręczników kucharskich czy choćby ściągnąć kilka praktycznych przepisów z internetu.

Największym problemem jest niewątpliwie przygotowanie odpowiedniego ciasta, które po upieczeniu (z nałożonymi dodatkami) nie okaże się kleistym kluchem, lecz będzie delikatnie kruche i chrupiące przy spożywaniu. Uzyskanie takiego efektu jest jednak z reguły niewykonalne w nowoczesnej kuchni, o czym przekona się nawet doświadczony już „pizzer domowy”, jeśli porówna walory swego wypieku z zaletami pizzy pochodzącej z dobrej pizzerii.

Tajemnica smaku pizzy tkwi bowiem w kamieniu. Czyli – wróćmy do źródeł …

Profesjonalne pizzerie wyposażone są w piece, oczywiście supernowoczesne i niemal skomputeryzowane, lecz wyłożone – dokładnie tak samo jak ich odpowiedniki sprzed stuleci – kamieniem, zapewniającym równomierne rozprowadzanie gromadzonego ciepła i wchłanianie zawartej w cieście wilgoci.

Zapalony amator domowej pizzy nie musi jednak wyrzucać z kuchni swego wysoce zaawansowanego technologicznie piecyka, gazowego czy elektrycznego, by zastąpić go zabytkowym piecem glinianym. Od lat na amerykańskim rynku znane są bowiem „pizza stones” – kamienie do wypieku pizzy, które wkłada się po prostu do piekarnika standardowej kuchenki domowej. Po osiągnięciu odpowiedniej temperatury na kamień nakłada się przygotowaną pizzę, która po upieczeniu nie powinna odbiegać smakiem i chrupkością od produktu z dobrej pizzerii.

Produkt tego rodzaju pojawił się obecnie na polskim rynku pod nazwą „Fratelli Pizza Stone” („Kamień do pizzy Fratelli” www.pizzastone.pl, www.pizzastone.com.pl). Jest to zestaw, składający się z kamienia (o średnicy 33 cm i grubości 2 cm), oraz wykonanej ze sklejki liściastej łopatki do nakładania ciasta na kamień. Producent wyposażył także zestaw w broszurkę, która oprócz niezbędnej instrukcji obsługi zawiera kilka przepisów na przygotowanie pizzy i sosów, a także wskazówki co do jej wypieku.

Umieszczony w nagrzanym piekarniku Fratelli Pizza Stone symuluje parametry profesjonalnego pieca do wypieku pizzy. Mikroporowatość kamienia absorbuje wilgoć zawartą w cieście, jednocześnie rozprowadzając równomiernie wysoką temperaturę wnętrza kuchenki. Odpowiednio dobrana grubość kamienia, duża (w porównaniu z produktami oferowanymi na rynku amerykańskim, które mają maksymalnie ¾ cala, tj. 1,9 cm grubości) zapewnia długotrwałe utrzymanie ciepła, a tym samym wysoką efektywność w przekazywaniu go ciastu, co gwarantuje chrupkość wypieku.

Posługiwanie się kamieniem jest równie proste, jak sam wyrób: wystarczy włożyć kamień do piekarnika na niższy poziom i nagrzewać go przez około 30 minut w temperaturze 250C, a w międzyczasie uformować ciasto na łopatce (posypanej uprzednio mąką, aby ułatwić zsumięcie ciasta na kamień) i nałożyć nań sos, a następnie ser (najlepiej mozzarella) i kolejne dowolne dodatki (np. pieczarki, szynkę, peperoni, oliwki itd.); przygotowane w ten sposób ciasto przekłada się z łopatki na rozgrzany już kamień i piecze do czasu, aż brzegi ciasta będą rumiane, a sam placek bez trudu odejdzie od kamienia. Gotową pizzę należy zdjąć z kamienia, ponownie korzystając z pomocy łopatki.

Równie nieskomplikowana jest „konserwacja” kamienia: po ostygnięciu należy zeskrobać ewentualne resztki ciasta i przetrzeć kamień wilgotną ściereczką. Nie należy go natomiast myć wodą. Nie trzeba także przejmować się tym, że kamień ściemnieje – wręcz przeciwnie: jest to oznaka „dojrzewania”, w trakcie którego kamień w coraz większym stopniu może oddawać „przyprawione” ciepło, wzbogacając smak o aromat pizzy i innych wypieków.

Należy bowiem dodać, że obok wypieku pizzy kamień jest równie skuteczny w procesie pieczenia innych ciast z włoskim smakiem – chleba, pieczywa czosnkowego, bułek, rogalików, bajgli, tortillas i różnych ciastek. Doskonale sprawdza się także przy odgrzewaniu zakupionej gotowej pizzy, a także pizzy mrożonej.

Fratelli Pizza Stone produkowany jest z wysokiej jakości, ekologicznego materiału ceramicznego. Wyrób posiada Certyfikat Zdrowia, wystawiony przez Państwowy Zakład Higieny i akceptowany we wszystkich krajach Unii Europejskiej. Korzystanie z produktu jest więc w pełni bezpieczne – należy jedynie uważać, aby nie poparzyć rąk przy nakładaniu i wyjmowaniu pizzy z piekarnika (w czym wielce pomocna jest włączona do zestawu łopatka, a dodatkowo przydatna będzie rękawica kucharska).

Warto poważnie zastanowić się nad tym niezwykle prostym a skutecznym sposobem przekształcenia swej domowej kuchenki w nawiązujący do włoskich tradycji, starego typu piec do pizzy, w pełni oddający smak doskonałej, chrupiącej pizzy. Trzeba przy tym mieć też na uwadze, że relatywnie niewysoki koszt zakupu zestawu szybko zwróci się w postaci oszczędności, stanowiących różnicę pomiędzy wydatkami na samodzielne przygotowanie pizzy a jej zakup w restauracji.

INSTRUKCJA OBSŁUGI

Przyrządzaj prawdziwą włoską pizzę we własnej kuchni! Spróbuj wypieku domowego chleba!

Przedstawiamy Państwu produkt całkowicie nowy, nieznany dotąd na europejskim rynku – „Fratelli Pizza Stone”, dzięki któremu będziecie w stanie zamienić swoją domową kuchenkę w nawiązujący do włoskich tradycji, starego typu piec do pizzy, w pełni oddający smak doskonałej, chrupiącej pizzy.

Fratelli Pizza Stone, „kamień” do wypieku pizzy, symuluje parametry profesjonalnego pieca. Mikroporowatość kamienia absorbuje wilgoć zawartą w cieście, jednocześnie rozprowadzając równomiernie wysoką temperaturę z twojej kuchenki. Duża grubość naszego kamienia zapewnia długotrwałe utrzymanie ciepła, a tym samym najwyższą efektywność w przekazywaniu go ciastu, co gwarantuje za każdym razem chrupkość wypieku. Nadszedł czas pizzy! I to domowej produkcji! Dzięki naszemu kamieniowi przyrządzisz w domu najprawdziwszą włoską pizzę. Nasz kamień zapewnia niekończące się możliwości wypieku z autentycznym włoskim smakiem. Jego możliwości są oczywiście szersze – za jego pomocą upieczesz także pyszne ciastka, bułeczki – a przede wszystkim DOMOWY CHLEB. Skorzystaj np. z gotowych zestawów mącznych do wypieku chleba dostępnych w sklepach.Nie ma też lepszej możliwości zagrzania mrożonej czy zakupionej pizzy. Zawsze będziesz w stanie cieszyć się gorącymi, świeżo upieczonymi daniami.

Fratelli Pizza Stone może być używany zarówno w piekarnikach gazowych jak i zasilanych elektrycznie.

JAK UPIEC PIZZĘ KORZYSTAJĄC Z „FRATELLI PIZZA STONE”

• Włóż kamień do swojego piekarnika na niski poziom i nagrzewaj go przez minimum 30 – 40 minut w maksymalnej temperaturze tj. około 250°C.
• Na śliskim blacie posypanym mąką uformuj okrągły, cienki placek z przygotowanej uprzednio kulki ciasta, najlepiej za pomocą wałka (przepis na wykonanie ciasta i sosu podany jest na końcu instrukcji).
• Posyp mąką dosyć obficie drewnianą łopatkę, aby uniknąć przyklejenia się ciasta i ułatwić nałożenia na kamień.
• Ułóż uformowany placek na łopatkę.
• Nałóż na placek dowolne, ulubione dodatki (w pierwszym rzędzie sos, później ser mozzarella i np. pieczarki, szynkę, peperoni, oliwki itd.).
• Używając ruchów posuwisto-zwrotnych nałóż przygotowaną pizzę z łopatki na dobrze nagrzany uprzednio kamień.
• Piecz pizzę aż brzegi ciasta będą rumiane a sam placek bez trudu odchodzi od kamienia (7-10 min.).
• Za pomocą łopatki ostrożnie zdejmij pizzę z kamienia i ułóż na dużym talerzu.
• Posyp pizzę ulubionymi ziołami np. oregano.
• Pokrój pizzę na dowolnej wielkości trójkąty. Smacznego!

UWAGA! NIE MYJ KAMIENIA PŁYNAMI DO MYCIA NACZYŃ, zeskrob ewentualne resztki i przetrzyj wilgotną ściereczką po ostygnięciu. Pozostałe nieczystości wypalą się przy następnym stosowaniu.
Wszelkie detergenty uszkodzą kamień – nie wkładaj go do zmywarki!

GWARANCJĄ UDANYCH WYPIEKÓW JEST BARDZO DOBRZE NAGRZANY KAMIEŃ!
Po ukończeniu pieczenia pozostaw kamień w wyłączonym piekarniku aż do ostygnięcia.

Z czasem twój Fratelli Pizza Stone będzie ciemnieć, a pieczone na nim pizze będą bardziej aromatyczne i smaczne. Właściwie użytkowany Pizza Stone nigdy nie będzie wymagał wymiany i będzie służył całe lata!
UPIECZ WSPANIAŁE, CHRUPIĄCE WYPIEKI ZA POMOCĄ
„FRATELLI PIZZA STONE”!!!

Niniejsza oferta przedstawia produkt całkowicie nowy, nieznany dotąd na europejskim rynku – Fratelli Pizza Stone, dzięki któremu będziecie w stanie zamienić swoją domową kuchenkę w nawiązujący do włoskich tradycji, starego typu piec do pizzy, w pełni oddający smak doskonałej, chrupiącej pizzy.

Fratelli Pizza Stone, „kamień” do wypieku pizzy, symuluje parametry profesjonalnego pieca. Mikroporowatość kamienia absorbuje wilgoć zawartą w cieście, jednocześnie rozprowadzając równomiernie wysoką temperaturę z twojej kuchenki. Duża grubość naszego kamienia zapewnia długotrwałe utrzymanie ciepła, a tym samym najwyższą efektywność w przekazywaniu go ciastu, co gwarantuje za każdym razem chrupkość wypieku.

Fratelli Pizza Stone produkowany jest z najwyższej jakości, ekologicznych materiałów ceramicznych. Wyrób posiada Świadectwo Jakości Zdrowotnej, wystawiony przez Państwowy Zakład Higieny, akceptowany we wszystkich krajach Unii Europejskiej.

W czasie użytkowania twój kamień będzie szlachetniał – ściemnieje i będzie oddawał „przyprawione” ciepło wzbogacając smak twoich pizz i innych wypieków. Tak jak wino – im starszy, tym będzie lepszy !

Nadszedł czas pizzy! I to domowej produkcji! Dzięki naszemu kamieniowi przyrządzisz w domu najprawdziwszą włoską pizzę.

Nasz kamień zapewnia niekończące się możliwości wypieku z autentycznym włoskim smakiem.

Jego możliwości są oczywiście szersze – za jego pomocą upieczesz także pyszne ciastka, bułeczki, bajgle czy tortillas.
Nie ma też lepszej możliwości zagrzania mrożonej czy zakupionej pizzy. Zawsze będziesz w stanie cieszyć się gorącym, świeżo upieczonymi daniami.
W tradycyjnych urządzeniach do wypieku pizzy nigdy nie osiągniemy takich rezultatów, jak w przypadku Fratelli Pizza Stone.

Od razu zakochasz się w efektach, które przynosi stosowanie naszego kamienia!

ZAWARTOŚĆ ZESTAWU:

1. Fratelli Pizza Stone – okrągły kamień do wypieku pizzy
Wymiary: średnica – 33,5 cm grubość – 2,5 cm ciężar: 4,5 kg
Materiał: 100% ekologiczny, wypalony materiał

2. Drewniana łopatka
Wymiary: 31 cm x 34 cm Materiał: sklejka wodoodporna

3. Przepisy na ciasto i sos oraz instrukcja użytkowania

Grill Stone to nic innego tylko po polsku inaczej nazywany „kamień do pizzy”, „kamień do wypieków”, „kamień do chleba”, „kamień do grillowania” a po angielsku również „Pizza Stone„, „Baking Stone” czy „Cooking Stone”.

A ma już tak wiele zastosowań, że po prostu nie sposób go nie posiadać w domu, w kuchni, na działce.

To profesjonalny kamień do wypieków, który dzięki swoim właściwościom równomiernie przekazuje ciepło do ciasta wchłaniając zawartą w nim wilgoć. Dlatego twoje wypieki zawsze będą dobrze wypieczone i chrupiące! Zamień swój domowy piekarnik w piec do wypieku włoskiej pizzy, chleba, bułeczek, ciasteczek… Zastosuj go jako podkładkę do wypieków w tradycyjnych blachach czy naczyniach żaroodpornych – skończą Ci się problemy z przypalonymi spodami czy nierównomiernym wypiekiem! Wykorzystaj go jako kamienny ruszt do grilla. Od razu zakochasz się w niesamowitych efektach, które przyniesie stosowanie naszego Frattelli Pizza Stone (Fratelli Grill Stone) ! Zastosowanie go jako kamień do pizzy czy kamień do wypieku chleba opisane jest już na wielu stronach więc tu kilka słów o jego możliwości wykorzystania jako naturalny kamień na grilla.

Zalety grillowania na kamieniu.

Kamień Pizza Stone służy do zdrowego i nieszkodliwego grillowania mięsa, ryb, warzyw oraz pieczenia placków, naleśników lub pizzy. Możesz go używać niemal wszędzie, bezpośrednio na ogniu, w kominku, na grillach elektrycznych i gazowych, w kuchni – na kuchence albo w piekarniku. Dzięki niemu zrobisz również pizzę na grillu!!!

Dzięki temu, że nie dochodzi do kontaktu mięsa ani innego pokarmu z płomieniem, pożywienie zachowuje wszystkie swe naturalne substancje, takie jak witaminy. Dlatego dla kamienia do grillowania charakterystyczny jest wspaniały smak pokarmów, a jednocześnie potrawy są nie osmalone, nie przypalona – a jednocześnie mają zapach i wspaniały smak potraw z grilla.

Podstawową właściwością kamienia Fratelli Pizza Stone, produkowanego ręcznie i wypiekanego w bardzo wysokich temperaturach, jest jego zdolność dobrego rozgrzania się i długiego utrzymywania ciepła. W ten sposób możesz podawać dania przez dłuższy czas – pozostają stale ciepłe. Nie jesteście zmuszeni w trakcie grillowana po raz kolejny odpalać grilla i podgrzewania od nowa. Potrawy z grilla są bardzo długo ciepłe a nie przypalą się jak by to miało miejsce na standardowym grillu bez zastosowania kamienia Fratelli Grill Stone.

Produkowany przez nas Fratelli Grill Stone wytrzymuje temperaturę do 1000 stopni celsjusza, więc nie musicie się obawiać, iż pęknie Wam podczas ogrzewania.

Kolejnym powodem dlaczego warto stosować kamień do grilla to oczywiście różnorodność potraw, które można przygotować na grillu! Nie ogranicza Was już nic. Jeśli próbowaliście przygotować jarzyny, czy owoce na standardowym grillu to wiecie jak jest to trudne. Teraz jest to możliwe – oczywiście dzięki Fratelli Grill Stone.

Ale to jeszcze nie wszystkie zalety kamienia do grilla firmy Fratelli – Dzięki kamieniowi Fratelli Grill Stone możesz grillować przez cały rok 12 miesięcy w roku, 24 godziny na dobę … zdrowo, beztłuszczowo możesz grilować mięso, ryby, warzywa, owoce, piec pizzę we własnym domowym piekarniku, ba nawet na kominku lub w tradycyjnym ognisku

Używanie kamienia Fratelli poleca Grzegorz Komendarek

kucharz, aktor, zastępca szefa kuchni warszawskiej restauracji „Yesterday”

(znany również jako kucharz w restauracji Marty Gabriel – Grzesio Ordalski, mąż Elżuni Kleczkowskiej z serialu „Złotopolscy”)

ZAMÓW FRATELLI PIZZA & GRILL STONE

Ciężki grill żeliwny jest dobry jako ozdoba ale do użytkowania nadaje się słabo – rozpala się w nim niemal jak w piecu hutniczym a sam ruszt jest mały.

Grill przykrywany – grillowane mięsko nie jest wysuszone. Zachowuje soczystość a jednocześnie pachnie grillem. Polecam taki Grill

Brykiet zamiast węgla drzewnego do grilla. Zamiast węgla drzewnego stosowany jest brykiet drzewny. Różnice polegają głównie na długości palenia się – brykiety grzeją dłużej. Warto używać aluminiowe tacki, …

Grill odkryty. Przygotowywane dania są suche, należy je polewać np piwem aby nie wysychały i nie traciły smaku oraz objętości. Karkówka, boczek, kiełbaski grillowe

Praktyczny Grill ma rozkładane półki – przydają się do ustawiania talerzy. Na górze grilla regulacja ilości powietrza – ciągu która wplywa na temperaturę smażenia

Grill ozdobny żeliwny, zupełnie niepraktyczny, nadaje się jako ozdoba ogrodu. Aby go dobrze rozgrzać potrzeba prawie wiadro węgla. Ruszt jest mały, trudno panować …

źródło: www.ogrod.arbiter.pl

Idealny grill?

Dokonując zakupu grilla warto kierować się zarówno znajomością zalet poszczególnych modeli występujących na rynku jak i jego wielkością, wystarczającą dla przygotowania potraw dla osób z rodziny jak i gości.
Czym powienien charakteryzowac się idealny grill?
- łatwym montażem,
- funkcjonalnym bezpieczeństwem,
- gwarantowaną długowiecznością,
- najnowocześniejszym wyposażeniem technicznym ułatwiającym pracę.

Poniżej przedstawiamy różne grupy grilli dostępne na rynku polskim wraz z krótką charakterystyką.

GRILLE PRZENOŚNE

Grill blaszany- na podstawie lub na kołach

Najczęściej spotykane grille produkowane są z tłoczonej blachy. Znajdziemy wśród nich zarówno tanie grille biwakowe, wersje turystyczne np. walizkowe, grille na nogach lub ruchome na kółkach.
Grille blaszane są lekkie i stosunkowo tanie, jednak ich wadą jest krótka żywotność, zależna od grubości blachy paleniska. Po kilku sezonach palenisko może ulec korozji spotęgowanej wysoką temperaturą, natomiast owiewka i misa zwykle odbarwiają się. Dla lepszego zabezpieczenia powłoki w wybranych modelach stosowana jest podwójna warstwa emalii, lepiej chroniąca powierzchnie blachy. Nieliczne modele na rynku posiadają trwalsza blachę nierdzewną.
Zwróćmy uwagę iż grille blaszane w których stosowany jest ruszt węglowy mają dłuższą żywotność od modeli pozbawionych rusztu węglowego, gdyż separują paliwo od ścianek misy.

Grill blaszany- przenośny turystyczny

Jeśli używamy grilla podczas wyjazdów poza miasto wybierzmy składany grill turystyczny np. walizkowy. Dzięki zamkniętej konstrukcji najbardziej brudzące elementy zamknięte są wewnątrz, nie brudząc bagażnika. Grill składany można też szybko złożyć po użyciu, unikając konieczności czyszczenia jego elementów, a na wycieczce zwykle nie ma na to warunków.

Grill żeliwny

Grille odlewane z żeliwa są bardziej odporne na działanie wysokiej temperatury, umożliwiają też uzyskanie bardziej równomiernego pieczenia dzięki większej akumulacji ciepła.
Żeliwo ma również swoje wady: grill jest cięższy przez co zwykle spotykamy niższe modele niż w przypadku grilli blaszanych. Mimo iż żeliwo jest bardziej odporne od stali, to jednak jest kruche a więc bardziej wrażliwe na uderzenia. Z reguły wyposażone są w żeliwne ruszty.
W niektórych modelach grilli blaszanych również montowany jest żeliwny ruszt- utrzymuje on dłużej temperaturę od stalowego.

Grill gazowy

Jeśli kiedykolwiek próbowałeś przyrządzania potraw na grillu gazowym, z pewnością polubiłeś ten sposób grillowania.

Użytkowanie grilla gazowego jest bardzo proste a przy tym przynosi dodatkowe korzyści:
- łatwość i szybkość rozpalania,
- bardzo szybkie osiąganie wymaganej temperatury,
- możliwość regulowania i utrzymywania żądanej temperatury w zależności od rodzaju potrawy,
- możliwość zastosowania różnych metod grillowania dzięki modelom wielopalnikowym,
- bardziej czyste użytkowanie dzięki wyeliminowaniu brudzącego węgla,
- niższy koszt eksploatacji w porównaniu do grilli węglowych,
- łatwy dostęp przez cały tydzień do punktów wymiany butli gazowych (stacje benzynowe).

UWAGA! zgodnie z przepisami butle gazowe nie mogą znajdować się w schowku grilla podczas jego pracy. Dostępne powszechnie w Polsce butle gazowe 11kg często nie mieszczą się do środka grilla, jednak jak wspomniano powyżej ich użycie mołziwe jest tylko przy odstawieniu od grilla (do 1,5m), nie stanowi wiec to problemu dla użytkownika.

Potrawy przyrządzane na grillach gazowych zachowują charakterystyczny dla grilla węglowego smak i aromat mięsa. Dla uzyskania tradycyjnych zapachów można położyć na ruszcie małe kawałki drewna z drzew owocowych np. wiśni, brzoskwiń, jabłoni, moczonych wcześniej w wodzie przez kilka godzin bądź użyć odpowiednich przypraw.
Ważnym elementem grillowania na gazie są kamienie lawy wulkanicznej. Włożone pod ruszt pomagają zachować jednolity żar wymagany dla równomiernego pieczenia. Kamienie lawy nie są przeznaczone do każdego rodzaju grilli gazowych. Nie stosujemy ich w grillach wykorzystujących do rozproszenia ciepła specjalnych deflektorów.

Kupując grill gazowy musimy zdać się na urzadzenia dedykowane na rynek polski. Zgodnie z przepisami w Polsce wykorzystywany jest gaz LPG propan-butan o ciśnieniu 37mbar. W związku z tym do napełnionych w Polsce butli gazowych możemy podłączać tylko specjalnie przystosowane grille. Modyfikacje obejmują nie tylko inny redutor lecz również inną dyszę palnika. Uzytkowaie grilla kupionego np. w Niemczech będzie prowadziło do gorszej pracy palnika i jego szybkiego zużycia.

Grille gazowe mogą być wyposażone w specjalne osłony umieszczone nad palnikiem.
W przypadku grilli Weber noszą one nazwę Flavorizer®-Bars (Szyny aromatyczne). Zalety:
- Metal jest perfekcyjnym przewodnikiem ciepła przez co nie izoluje promieniowania cieplnego,
- Szyny aromatyczne rozprowadzają ciepło równomiernie po całej komorze grilla,
- Nie powstają zróżnicowane strefy ciepła (żadnych chłodnych rogów),
- Tłuszcz jest całkowicie odprowadzany,
- Soki z piecznia zamieniają się w aromatyczny dym i wzbogacają smak potraw,
- Tłuszcz ścieka po kantach w dół do miseczki,
- Nie tworzą się żadne płomienie. Mięso się nie pali.

Ważnym elementem grillowania na gazie są kamienie lawy wulkanicznej. Włożone pod ruszt pomagają zachować jednolity żar wymagany dla równomiernego pieczenia. Kamienie lawy nie są przeznaczone do każdego rodzaju grilli gazowych. Nie stosujemy ich w grillach wykorzystujących do rozproszenia ciepła specjalnych deflektorów.

Grill elektryczny

Podobne cechy do grilli gazowych charakteryzują grille elektryczne. Możemy na nich szybko i łatwo sporządzić potrawy. Wymagają one jednak zasilania elektrycznego, co eliminuje je do zastosowań poza domem bądź tarasem. Oprócz lekkich i prostych modeli dostępne są też modele elektryczne zaawansowane: z pokrywą oraz żeliwnym rusztem. Grille elektryczne przeważnie dostosowane są wyłącznie do użytku domowego, lecz znajdziemy również droższe modele ogrodowe.

Wędzarki

Wędzarki opiekają potrawy w niższej temperaturze metodą pośrednią, wymagając dłuższego czasu pracy. Mają postać pionowego cylindra lub poziomego cylindra z kominem.
Mimo że wędzarki są artykułem niszowym, jako jedyne z gamy grilli umożliwiają samodzielne przygotowanie zdrowych wędlin, pozbawionych azotanów oraz substancji wypełniających.

Grill- ognisko (palenisko) ogrodowe
© Photo: fireplace.jpg Number: 40 Dimensions (px): 700x308  Size (kB): 53
Dla tych którzy wolą spędzać czas przy ognisku stworzono przenośne ognisko. Możemy używać je w ogrodzie, na trawie. Zapewnia bezpieczne użytkowanie, brak popiołu. Pokrywa ogranicza roznoszenie iskier.

GRILLE STACJONARNE

Dla tych którzy nie chcą używać grilli przenośnych najlepszym rozwiązaniem jest zakup grilla stacjonarnego bądź pieca chlebowego wykonanego z betonu. Oprócz funkcji przyrządzania potraw pełni on funkcję architektury ogrodowej stając się miejscem wokół którego koncentruje się życie towarzyskie np. podczas przyjęć.
Grill betonowy musi więc nawiązywać kształtem i kolorem do stylu danego ogrodu. Dobrze wkomponowany nadaje ogrodowi poczucie swojskości. Dobierając miejsce na grill betonowy musimy pamiętać aby nie sytuować go pod gałęziami drzew. Zapachy i odgłosy z grillowania nie powinny również przeszkadzać sąsiadom. Aranżując otoczenie grilla stacjonarnego warto przygotować wokół grilla trwałą nawierzchnie np. z kostki kamiennej.

Piec chlebowy jest rodzajemy grilla stacjonarnego. Dzięki zastosowaiu drewna do opalania oraz dużej powierzchni rusztu, można uzyskac wysoką temperaturę.

źródło: www.grillwogrodzie.pl

FRATELLI GRILL STONE – kamień grillowy