Podgardle kroję na mniejsze kawałki i przepuszczam przez maszynkę do mielenia mięsa na grubych oczkach (u mnie 8 mm). Zmielone podgardle przekładam od razu na patelnię, na której będę przygotowywała smarowidło.

Patelnię stawiam na małym ogniu i powoli wytapiam tłuszcz z podgardla. Co jakiś czas mieszam zawartość, żeby mięso równomiernie się smażyło. Nie ustawiam zbyt dużej mocy palnika, ponieważ skwarki mogłyby zrumienić się z zewnątrz, zanim tłuszcz zdąży się wytopić.

W czasie gdy podgardle się wytapia, dwie cebule kroję w drobną kostkę. Następnie ścieram na tarce o grubych oczkach pieczarki.

Kiedy tłuszcz jest już wytopiony, a mięso zaczyna się delikatnie rumienić, dodaję pokrojoną cebulę. Wszystko mieszam i smażę, aż cebula zmięknie i się zeszkli. Dodaję też łyżeczkę soli i dokładnie mieszam.

Do zeszklonej cebuli i podgardla dodaję starte pieczarki. Całość smażę przez około 10 minut, co jakiś czas mieszając, aż pieczarki puszczą wodę, a następnie wilgoć odparuje.

Gotowe smarowidło przekładam do czystych słoików. Po przestudzeniu wkładam je do lodówki.

Smarowidło przechowuję w lodówce i zjadamy je w ciągu 3-4 dni. Jeśli przygotuję większą porcję, nadwyżkę zamrażam w słoikach. Napełniam je, zostawiając trochę wolnego miejsca, a wieczka tylko luźno nakładam, bez dokręcania. Najpierw wkładam słoiki do lodówki, a gdy smarowidło się schłodzi i zastygnie, przekładam je do zamrażarki. Dopiero kiedy zawartość całkowicie zamarznie, mocniej zakręcam słoiki. Przed jedzeniem wyjmuję porcję z zamrażarki i przekładam ją do lodówki, żeby powoli się rozmroziła. Nie przechowuję tego smarowidła w temperaturze pokojowej, ponieważ nie poddaję go pasteryzacji ani tyndalizacji.