Absolutnie nie! Ja nigdy tego nie robię, bo byłoby z tym stanowczo za dużo pracy, a same owoce straciłyby swój kształt. Pestki w niczym nie przeszkadzają podczas pasteryzacji. Co więcej, to właśnie w pestkach i skórce kryje się mnóstwo smaku, który podczas gotowania pięknie przechodzi do wody. Po prostu porządnie płuczę całe kuleczki i od razu wrzucam je do słoików.

Jeśli zauważysz, że woda w słoiku zmętniała, najczęściej oznacza to, że do środka wkradła się jakaś „podejrzana” sztuka. Wystarczy jedno mocniej nadpsute, pęknięte lub lekko sfermentowane winogrono, którego nie zauważyłeś przy selekcji, i w słoiku mogą zacząć pracować dzikie drożdże. Drugim powodem może być nieszczelna zakrętka. Dlatego zawsze powtarzam, żeby dokładnie oglądać każdy owoc i używać wyłącznie pewnych, najlepiej nowych wieczkach!

Ja do tego przepisu nie dodaję żadnych ulepszaczy ani kwasów. Winogrona same w sobie mają świetny balans słodyczy i naturalnej kwasowości, zwłaszcza gdy tak jak ja połączysz w słoiku jasną i ciemną odmianę. Jeśli jednak masz wyjątkowo mdłe, miodowo-słodkie owoce i lubisz bardziej orzeźwiające smaki, możesz przed zalaniem wodą wrzucić do każdego słoika mały plasterek świeżej cytryny.

Moje standardowe dwie łyżki cukru sprawdzają się przy dojrzałych, słodkich owocach. Jeśli jednak trafiły mi się winogrona zebrane w chłodniejszy rok lub po prostu bardzo kwaśna odmiana ogrodowa, bez wahania zwiększam tę dawkę do 3, a nawet 4 płaskich łyżek na słoik o pojemności 900 ml. Najlepszy sposób to po prostu zjeść kilka sztuk przed pakowaniem, jeśli mocno wykręcają buzię, śmiało syp więcej cukru!

Dobrze zapasteryzowane słoiki, w których zakrętka idealnie „kliknęła” do środka, spokojnie przechowuję w chłodnej i ciemnej spiżarce przez cały rok, a nawet półtora. Kompot bez problemu postoi do kolejnego sezonu, choć u mnie w domu znika tak szybko przy zimowych obiadach, że rzadko kiedy jakiekolwiek słoiki dotrwają w ogóle do wiosny!